" شهامت سميه رو تا آخر عمرم يادم ميمونه ، چقدر دلم مي خواست  بگم !! هميشه دلم مي خواست تو تمام اين سه سالي كه گذشته يه بار داد بزنم :" برام مثل همون روز اولي هستي كه جلوي كتابخونه ديدمت" با اين تفاوت كه حالا يكم ميشناسمت ، اين برام يه راز بزرگ و همين طور يه آرزو مي مونه !

بر گور عشق خويش شباهنگ ماتم ام

داني چرا نواي عزا سر نمي كنم ؟!

تو صحبت محبت من باورت نبود

من ترك دوستي ز تو باور نمي كنم!

يه بدهكاري خيلـــــــــي بزرگ به يه نفر دارم ، هميشه پيش چشمام شرمنده ام كه باهات دوست شدم ، اگه باهات صميمي ام نمي شم واسه اينكه فقط دلم مي خواست يه نفر ديگه احساس كنه من ممكنه برم ،‌اشتباه كردم this is a wrong way  ؛ شايد اگه مثل سميه از اول همه چي و راحت ميگفتم بهتر بود ، اما خدايا تو شاهد بودي كه هر بار كه خواستم بگم نشد انگار دهن من بسته بود برا حرف زدن! حرف هايم را در دل نگه ميدارم ، بگذار كه كاهيدن روح من باشد . از امروز  می خواهم زیر نور آبی سحر بنشینم و هر روز آمدنت را تکرار کنم  به خیال... میان بی وزنی آمدنت ... و نیامدنت... مانده ام ... و می دانم که  نمی آیی  و خیال بی گناهت باز باید بشود همسفر ذهن خسته ام ... تا برویم دنبال وجود واقعی ات بگردیم  در دنیای مجازی ذهن من... که خیلی به حقیقت تو نزدیک است ... همیشه می خواستم واقع بین باشم ... از وقتی تو را دیدم ... تنها  تو را می بینم !... نه واقعیت را که تو باشی و نه خیال را که باز هم تو باشی ... می شود قلب آدم ها را از نگاهشان خواند ... من نگاه تو را با قلبم می خوانم !... چشم هات ارزان نیستند ... که ارزان ببینمشان ...  نور عجیبی دارد! ... مثل خورشید است که آتشش می سوزاند و می سوزد ! ...  و من هر ثانیه ، سالهای نوری بدون تو را ، با خیال تو نورانی می کنم... و اگر باشی ثانیه های نورانی بودنت را مکرر می کنم – به خیال!!! ...  و اصلا فکر بد به دلم راه نمی دهم ...اکنون وقت رفتن است .... بی هیچ آرزو یا حتی سوالی ...تو از رفتن من شروع کن . همیشه این رفتن است که مرا به تو می رساند . خوب که فکر می کنم می بینم این من بودم که به آبی آسمان اعتماد کردم...حالا هر چقدر هم بدون چتر زیر این باران بی امان بمانم فقط می توانم بگویم باران زیباست ! باید به سرمایش بخندم و چشم بر خیسی همیشگی اش در راه دور و ناتمام ببندم .می دانم تو نمی دانی بی سرپناه ماندن زیر باران چه حسی دارد ، تو عادت کرده ای فقط گاهی در لطافت عصرهای پاییزی و شب های بهاری کمی نم شوی . نم شوی و وقتی تازه شدی برگردی زیر سقف. اما اینجا عزیز دلم...اینجا تقاص عشق را تا بی نهایت می دهند . نباید به آبی آسمان اعتماد می کردم...
یک نفر اینجا...

آ ر ا م

آ ر ا م

می میرد

چه اهمیتی دارد...

یک نفر اینجا دلش گرفته
آ ر ا م
آ ر ا م
خفه می شود
چه اهمیتی دارد...

پ.ن  : من بزرگترين آرزويم را...

 در بيرحمی انتظاری تلخ، به دار آويختم...

آرزوی با تو بودن را... "

.

اما امشب يكم همه چي بهم ريخت تا آخر عمرم برا امشبم متاسفم ، دلم نمي خواد ديگه سحر و ببينم اصلا نمي دونم چرا براي فردا قرار گذاشتم حتي وقتي داشتيم حرف ميزديم خجالت مي كشيدم ؛ آخه چرا خدا چرا همه چي غلطه !